Elegancja połączona z prostotą

Sztućce kuchenne









Sztućce kuchenne
     Sztućce swoją historią sięgają czasów pierwotnych człowieka. Najstarsze znaleziska wskazują, iż pierwsze w użyciu znalazły się łyżki, które służyły nabieraniu najczęściej gorącego pokarmu. Noże przyszły z czasem, przekształcając się następnie w widelce. Kronikarze niemieccy wspominają o tym, że cesarzowa Teofano używała podwójnego szpikulca do nabijania nań jedzenia. Pierwotnie sztućce wykonywane były z drewna - szczególnie w ubogich rodzinach. Tylko nieliczni mogli pozwalać sobie na metalową zastawę i akcesoria, które w wieku XVI wykonywane były przez płatnerzy.
     Za wyraz największej elegancji uważana jest srebrna zastawa w tym i sztućce wykonane z tegoż metalu, mimo to popularne w świecie były inne rodzaje metali jak pierwotnie miedź, cynk, aluminium i ołów. Te ostatnie ze względów na trujące właściwości ołowiu zostały wycofane w końcu XIX wieku. Popularne były również sztućce z rękojeściami wykonanymi z masy perłowej lub kości słoniowej: właśnie takie wymieniono pisemnie jako pierwsze Polskie sztućce - które kupił arianin Wacław Potocki.
     Savoir-vivre
    Wypolerowane sztućce pochodzące z jednego kompletu układa się po obu stronach nakrycia w kolejności ich użycia - skrajnie położone sztućce używane są w pierwszej kolejności. Przy nakryciu nie powinno znajdować się więcej niż trzy pary sztućców - pozostałe podajemy przy serwowaniu kolejnych dań. Łyżki układa się miseczką do dołu, natomiast ostrza noży kieruje się w stronę talerza. Po lewej stronie nakrycia kładzie się widelce do zakąsek i dania głównego, po prawej natomiast nóż do przekąsek, łyżkę do zupy i nóż do dania głównego. Po przeciwległej siedzącemu stronie nakrycia kładzie się sztućce deserowe równolegle do krawędzi stołu - dalej od talerza łyżeczki skierowane miseczką w lewą stronę a bliżej przeciwnie skierowany widelczyk.
     Sztućce raz wzięte do rąk nie powinny z powrotem dotykać obrusa, a odkładając je, nie opiera się ich o stół ani brzeg talerza, lecz kładzie na talerzu - stąd też zwyczaj brania dokładek do niezapełnionego talerza, na którym zawsze pozostaje wystarczająca ilość miejsca na sztućce. W zależności od dania głównego podawane są odpowiednie sztućce. Szczególnie przy daniach niestandardowych - jak ryby czy owoce - zamiast typowych sztućców podawane są sztućce do ryb: specjalny widelec z głębszym wycięciem pomiędzy środkowymi zębami oraz nóż w kształcie łopatki zaostrzony na końcu umożliwiający jedzenie ryb lub otwieranie ostryg. Zwraca się uwagę również na dodawanie pałeczek przy daniach kuchni wschodu - takich jak suszi - czy nożyków owocowych do owoców egzotycznych.
     Układ sztućców na talerzu ma swoją symbolikę. Równoległe w oddaleniu mówią o chwilowej przerwie w trakcie jedzenia, dodatkowo skrzyżowane świadczą o prośbie niezabierania pustego talerza (możliwość dokładki), natomiast ułożone razem równolegle tak by wskazywały godzinę piątą oznaczają zakończenie konsumpcji.

Sztućce kuchenne są nieodłącznym elementem życia codziennego, jak i towarzyskiego. Sztućce świadczą o zamożności i dostojności przyjmowanych gości. Ważne jest aby sztućce spełniały swoją główną rolę tj. pomoc przy konsumpcji jak i dekorowały stół. Sztućce wykonuje się począwszy od zwykłych metali po platynowe, srebro i złoto. W starożytnych czasach istniał zwyczaj liczenia sztućców po biesiadzie, ponieważ były one wykonywane z cennego kruszywa i świadczyły o zamożności i statusie społecznym.
Obecnie modne są srebrne sztućce z dodatkiem złota.

Materiały pomocne zaczerpnięte zostały w wikipedi, prezentyslubne.com.pl.
Google